ناپسنديده بود دل شكستن
رشته ی الفت و ياری گسستن
كی كنی ای پری، ترك ستمگری؟
نی فكنی نظری، آخر به چشم ژاله بارم

گرچه نازد دلبران دل تازه دارد
ناز هم بر دل من اندازه دارد

حيف اگر ترحمی نمی كنی بر حال زارم
جز دمی كه بگذرد از چاره كارم
دانمت كه بر سرم گذر كنی به رحمت اما
آن زمان كه بر کشد گیاه غم سر از مزارم

ملک الشعرا بهار

بیایید تا جمله مستان شویم
ز مجموع هستی پریشان شویم

چو مستان به هم مهربانی کنیم
دمی بی ریا زندگانی کنیم

بگرییم یکدم چو باران به هم
که اینک فتادیم یاران به هم

جهان منزل راحت اندیش نیست
ازل تا ابد یک نفس بیش نیست

فلک بین چه با جان ما میکند
چه ها کرد و است و چه ها میکند

 میر رضی الدین آرتیمانی

مقصود تويی کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد
پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد

عارف صفت روي تو در پير و جوان ديد
يعني همه جا عکس رخ يار توان ديد

ديوانه منم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانين خرد راه تو پويد
ديوانه برون از همه آئين تو جويد

تا غنچه ی بشکفته ی اين باغ که بويد
هر کس به بهانی صفت حمد تو گويد

بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه

بيچاره بهايی که دلش زار غم توست
هر چند که عاصی است ز خيل خدم توست

اميد وی از عاطفت دم به دم توست
تقصير خيالی به اميد کرم توست

يعنی که گنه را به از اين نيست بهانه

شيخ بهايی